Nee, het is geen kat het was gewoon een hele lieve zachtaardige man, zoon en een opa met een geweldig gevoel voor humor, je kon echt met hem lachen. Voorbeelden heb ik niet paraat. Wat valt er meer over hem te zeggen, o ja net zo schraal als ik. Hij stond altijd klaar om een ander te helpen ongeacht waarmee. Waardoor hij natuurlijk altijd het ongeluk over zichzelf afriep. Je mag jezelf gelukkig prijzen als je iemand zoals hij in je familie hebt. Dat is nu eenmaal het leven, de mens zit vreemd in elkaar. Al kun je nog zo goed voetballen je zult bij de trainer in een goed blaadje moeten staan, anders kan je het schudden.
Ik wil u graag weer eens een Kerstkaart sturen om u te groeten en een Kerstwens uit te brengen. Misschien ook wel omdat voor mij belangrijk is middels deze kaart contact met ons verleden te hebben en omdat Josje het vroeg. Even een reminder over wie u eigenlijk was, In mijn ogen was u iemand die zich nooit verwaand gedroeg of zich op de borst sloeg van kijk mij eens eventjes interessant doen, zou zich altijd in de schaduwzijde zetten proberen onzichtbaar te zijn, mocht dat iemand opvallen en u wel in de spotlights willen zetten sloeg u dicht, een kleur krijgen, niet uit zijn woorden kunnen komen en het ergste van alles u zou zich schamen! Wat dat betreft lijken we wel heel erg op elkaar pa. Dat is iets wat vandaag de dag een unicum is. We leven nu in een tijd waarin je jezelf beter moet wanen dan je bent, ik verwijs hier naar de socials. U bent nog uit de tijd van de houten gulden. In uw tijd liepen de vissen nog op het land. Er werd je ook steeds voorgehouden dat spreken zilver was en zwijgen goud, uw familie kwam uit Oosterhout en toen had Philips mensen nodig uit het hele land Dus trok iedereen met veel kinderen en weinig geld naar Eindhoven, kortom Armoei troef! In het begin was het een karig bestaan. Met de nodige avondstudies heeft u er toch nog wat van gemaakt uiteindelijk werd u baas van ongeveer 100 medewerkers bij de P T T.
Ik mis u nog elke dag, of zoals Stef Bos het zo treffend zong in zijn veelgeprezen lied ‘papa ik lijk steeds meer op jou’ hoewel ik me nog best jong voel beginnen ook voor mijn de jaren te tellen. Quanti anni ai? Italiaans voor hoeveel jaren tel jij? Ik ben nu al ouder dan u ooit werd.
Toch krijg steeds vaker de behoefte het een en ander met u te bespreken, dat kan van alles zijn, politiek of voetbal en b.v. zaken die in eerste instantie niet belangrijk lijken. Vroeger deden we dit weliswaar ook niet vaak maar ik ben veranderd. U kon altijd zo lekker nuchter reageren, op een manier waardoor ik niets meer vroeg, het was ineens overbodig geworden.
Vroeger was stemmen gemakkelijk, we kozen achteloos voor de KVP omdat het zo hoorde de kerk had nog een machtige stem, het katholieke geloof betekende De katholieke Volks Partij, nu heet het, het CDA, het heeft geen enkele aanwijsbare verbetering gebracht, wees gerust de tijd van moeten is allang voorbij, met een gevorderde leeftijd komt ook keuzevrijheid. Met de hoeveelheid partijen van nu is het zeker net zo moeilijk kiezen. Als we nu kiezen dan noemen we het strategisch of economisch. Rechts zit in mijn DNA.
Iets anders, tegenwoordig wonen we precies tegenover uw ouderlijk huis waar uw vader met Oma Boekema woonden op de Frederiklaan vlak bij jouw cluppie P. S.V. waar je jarenlang een vaste plaats op de tribune had, net achter de trainers en spelersbank. God wat genieten we vandaag vaak van de beste trainer die we ooit hebben gehad, hij zet alle spelers daar waar ze het meest nodig zijn. Dat is ook een kwaliteit.
Ik wil het ook graag hebben over Kerstmis, dat gezellige feest waar wij vroeger zo naar uit keken met de nog koude winters met sneeuwhopen tot wel 1,5 meter hoog voor onze deur. Waardoor we altijd wel met sneeuwschuivers aan de gang waren en je het nog een plicht vond om voor je buren het trottoir schoon te houden zodat er zich geen ongelukken voor deden. In gedachte ga ik terug naar de Herderstraat 9 waar we woonden in een ‘Meekrietje’ un wat?? Hoor ik, ja een Meekrietje het leek van buiten best klein maar nu zou je er een vermogen voor betalen en dan die geweldige tuin van wel 40 meter met fruitbomen, kroezelstruiken en natuurlijk pruimen, aardbeien en meer van die lekkernijen waar je nu de hoofdprijs voor betaald. Trouwens geen hond wist wat ik bedoelde met Meekrietje. Ik heb het opgezocht tegenwoordig blijft niets meer verborgen je kunt op het internet echt alles opzoeken. Een kleine uiteenzetting.
Aan het einde van de oorlog had het geweld zijn sporen in Brabant nagelaten. De woningnood die door de verwoesting was ontstaan werd opgevangen met de zogenaamde Maycrete woningen.
De levensduur van de Maycrete woningen werd geschat op hooguit een jaar of tien. Her en der staan in Brabant nog altijd enkele van de noodwoningen overeind, waarmee men in de magere jaren na de Tweede Wereldoorlog het tekort aan woonruimte te lijf ging. Sterker nog, in Breda zijn een paar ervan op de gemeentelijke monumentenlijst geplaatst als een gedenkteken voor de periode van wederopbouw.
De naam van de woningen was een samentrekking van de naam van de architect, de Amerikaan Bernhard Maybeck (1862-1957), en het materiaal waaruit ze bestonden, beton ofwel concrete. In Brabant werden er enkele honderden gebouwd, behalve in Breda onder meer in Oss, Waalwijk, Eindhoven, Tilburg en Den Bosch. Wat ze misten aan comfort werd goedgemaakt door de lage huur en de vaak ruime ligging. Geen wonder daarom dat sloopplannen van woningbouwverenigingen steevast verzet opriepen.
Maycrete woning in Oss. (Foto: Peternederkoorn, 2006, Wikimedia Commons)
Zo kwam ik erachter dat die huisjes waren ontworpen voor de behoeftigen, wat door de brabanders werd verbasterd naar ‘meekrietje.’ Alles beter dan Ter Apel zeggen we nu. Ze staan ook in Nijmegen, Tilburg en Breda, ze werden gebouwd omdat er een enorme woningnood was net zoals nu, en Philips groeide enorm je zou kunnen zeggen een migratiestroom alleen dan uit hetzelfde land.
Ook denk ik vaak aan de Kerstdis nadat we in de Lambertuskerk aan de Hoogstraat naar de nachtmis waren geweest zoals een goed katholiek dat betaamd. Ons ma had uren lang een konijn in een pan met laurierblaadjes staan te koken, waarna het vlees zo gaar was dat het van de botten viel van enige hulp wilde ze niets horen we het gezin bestond toch echt uit drie dochters en een zoon. Ik weet nog goed dat ons ma zich stiekem via de achterdeur de tuin insloop om in het schuurtje de voorbereidingen te treffen voor hetgeen later op ons bord lag. Wij waren weliswaar de mannen, ik was een knulletje en ons ma de held om dat konijn om zeep te helpen. Ze mepte dat beestje gewoon achter zijn oren .Op sloffen schuifelde ik voorzichtig naar het schuurtje om te kijken door het venster hoe ze het konijn van zijn jas ontdeed. In het schemerlicht van een iel lempke stond ze daar te hannesen, wij waren allang blij dat zij dat deed zodat wij dat klote karweitje niet hoefden te klaren. Nu moet ik zeggen dat wij ons pa en ik zo’n sentimenteel DNA hadden dat we er ook niet toe in staat waren. Lekker smikkelen in midden van de nacht. Dat dan weer wel. Dat konijn had notabene een jaar lang in een kooitje gezeten tegen de schuur, volgens mij gebeurde dat bij veel gezinnen ik hoor nog dat deuntje van Yoep van het Hek, “En ik had het hok toch dicht gedaan!! Zoals ik elke avond deed” Het begon pas echt leuk te worden met het tweede couplet toen 2 e Kerstdag 1961 aanbrak, in het liedje. Elke Kerst is het weer een hit. Mijn beste pa ik herinner me dat u een sterk geloof had, ik weet niet meer wat te geloven, dus weet ik niet of we elkaar nog treffen. De tijd dat dit misschien toch gaat gebeuren kan nooit lang meer duren, ik zit ook al in mijn laatste kwartier van mijn leven. Tot slot Pa, ik hoop dat we elkaar gauw in de armen mogen sluiten. Zalig Kerstfeest.
Tafkan's blog 