Een Lente verhaal

De rust die uitgaat van regen is voor de merel in de Moerbei, een extra belasting. Ze zit met samengeknepen billen en uitgespreide vleugels haar eieren warm te houden, nieuw leven is in aantocht. Onder haar kijken de gouden vissen nieuwsgierig omhoog naar de welvende grens tussen leven of niet. Geen maaltijd op het wateroppervlak, slechts spetterende regendruppels een kring vormend tot aan de leliebladeren die rusten op het water. Een witte lelie torent hoog boven de bladeren uit, de vijver is te klein. De zwoegende waterpomp heeft het net begeven, ze was al in haar laatste levensfase. Zuurstof wordt node gemist. Langzaam wordt het droger, ze moet nu het nest verlaten voor een degelijke maaltijd, nu het nog kan. Dat in tegenstelling tot moeder koolmees aan de overkant in haar hokje net onder de dakrand ze heeft veel moeite om haar jonge kroost onder haar te houden. Er heerst een Vlaamse gaai ook net moeder die ook voor haar keuters smakelijke hapjes probeert te scoren en een jonge koolmees gaat er wel in bij haar gezin. Opeens word ik terwijl ik dit schrijf ruw gestoord door een afgrijselijk geluid, zie nog net dat er een jong koolmeesje is ontsnapt en flink fladderend probeert ze te ontkomen en te laten zien dat ze echt wel kan vliegen. Ik haast me naar buiten en terwijl ik de buitendeur opendoe neemt ik een veger die daar stond mee, ben ik te laat of kan ik haar nog redden? Helaas moeder natuur laat zich niet sturen. De een zijn brood is de ander zijn dood.

Delen:

Personaliseringsknoppen

//widgets.wp.com/likes/index.html?ver=20250328#blog_id=80929602&post_id=423&origin=tafkan.wordpress.com&obj_id=80929602-423-67e6ebd977b10

Gerelateerd

WERKVLOER Taal8 november 2024In “Geen categorie”

Burgemeester Jorritsma10 januari 2018In “Geen categorie”

Hamerslag21 april 2018In “Geen categorie”

Berichtnavigatie