Ik ben een lichtbruine teckel, kanninchen-teckel wel te verstaan, type teef, geboren op 29 november 2015. Mensen ervaren mij als sociaal, onder soortgenoten doe  ik me voor als a-sociaal ik moet er niets van hebben. Als mijn baasje en mijn vrouwtje op vakantie gaan mag ik altijd mee. Behalve als ze lang wegblijven en ver gaan reizen moet ik naar een kennel en daar heb ik een gruwelijke hekel aan, gelukkig is dat de laatste tijd niet vaak voorgekomen. Mijn verhaal gaat over die keer 2016 dat het baasje het vrouwtje heeft overgehaald om toch vooral naar The Floating Piers (lago di Iseo Italie) te gaan, van de Bulgaarse kunstenaar Christo (1935-2020) bekend van zijn inpakkunst over de hele wereld, Hij pakt alles in, gebouwen en bruggen het was vooral erg kostbaar en spectaculair. Dit keer was hij hier in Italië bezig met dit fantastisch project, vroeger deed hij dat met zijn vrouw ook kunstenaar Jean Claude (1962-2009), zij hield zich ook bezig met het verkrijgen van de vergunningen en het inpak-materiaal. Tja je kunt niet zomaar b v Pont Neuf in Parijs of Der Reichstag in Berlijn gaan inpakken. Het vond plaats in 2016. Er was veel belangstelling en ik keek met mijn geringe grootte tegen duizenden blote benen aan, wij waren op vakantie in Verona waar het baasje een perfecte agricultuur had geboekt. Het lag op een berg. Met een prachtig uitzicht op de rivier de Adige die door het mooie Verona kronkelt, het water stond hoog en spoedde zich wild door de stad. Van daaruit rijden we naar allerlei richtingen die dag vrijdag 01juli 2016  vertrokken we vroeg rond 09:00 uur naar Bergamo toen het baasje onderweg het idee kreeg om naar het Lago di Iseo te gaan we zouden er langs komen. Als we er niet heen zouden gaan kregen we vast spijt. Het werd steeds drukker onderweg. Later hoorden en lazen we dat we onderdeel uitmaakten van 1,3 miljoen bezoekers in slechts 16 dagen Zo’n 65000 man/vrouw per dag. Het baasje heeft wat foto’s ervan genomen. Het was een fantastisch gezicht. Eerst werden we naar een grasveld gedirigeerd wat als parkeerterrein werd gebruikt, waarna we met een gratis pendelbus werden vervoerd naar een ongeveer 6 kilometer verder gelegen beginpunt. Vanaf daar moesten we in de rij gaan staan met mij op de arm van het baasje. Daar zagen we de kanarie-gele pier liggen en waagden we de oversteek naar het eiland waar wat aristocraten woonden. De afstand naar het eiland ongeveer 200 meter. De totale afstand was 3 kilometer lang. De Piers bestonden uit zo’n 200.000 plastic kubussen, aan elkaar bevestigd, met daarna een enorme hoeveelheid geel tapijt aan elkaar gestickt. Kosten van de aanleg ongeveer 19 miljoen dollars betaalt door Christo  zelf, met de verkoop van zijn kunstwerken. Het eerste project zonder zijn vrouw die 2009 is gestorven. 

Terwijl we er over liepen waren de medewerkers van Christo nog volop aan het werken om het geheel drijvende te houden. Even later zagen we een boot langszij komen waarop de kunstenaar zelf stond te wuiven. We bemachtigden een tafeltje om zowaar cappuccino te kunnen drinken met wat lekkers want mijn baasje vergeet mij nooit. Nadat we hiermee ongeveer een halve dag kwijt waren moesten we weer terug naar het parkeerterrein met dezelfde bus in de hoop dat we daar weer werden afgezet. Uiteindelijk kwamen we daaraan en reden weer twee uur in onze auto terug naar San Mattia. Een enerverende dag.

Een Lente verhaal

De rust die uitgaat van regen is voor de merel in de Moerbei, een extra belasting. Ze zit met samengeknepen billen en uitgespreide vleugels haar eieren warm te houden, nieuw leven is in aantocht. Onder haar kijken de gouden vissen nieuwsgierig omhoog naar de welvende grens tussen leven of niet. Geen maaltijd op het wateroppervlak, slechts spetterende regendruppels een kring vormend tot aan de leliebladeren die rusten op het water. Een witte lelie torent hoog boven de bladeren uit, de vijver is te klein. De zwoegende waterpomp heeft het net begeven, ze was al in haar laatste levensfase. Zuurstof wordt node gemist. Langzaam wordt het droger, ze moet nu het nest verlaten voor een degelijke maaltijd, nu het nog kan. Dat in tegenstelling tot moeder koolmees aan de overkant in haar hokje net onder de dakrand ze heeft veel moeite om haar jonge kroost onder haar te houden. Er heerst een Vlaamse gaai ook net moeder die ook voor haar keuters smakelijke hapjes probeert te scoren en een jonge koolmees gaat er wel in bij haar gezin. Opeens word ik terwijl ik dit schrijf ruw gestoord door een afgrijselijk geluid, zie nog net dat er een jong koolmeesje is ontsnapt en flink fladderend probeert ze te ontkomen en te laten zien dat ze echt wel kan vliegen. Ik haast me naar buiten en terwijl ik de buitendeur opendoe neemt ik een veger die daar stond mee, ben ik te laat of kan ik haar nog redden? Helaas moeder natuur laat zich niet sturen. De een zijn brood is de ander zijn dood.