De idioterie van deze wereldleider loopt zo langzamerhand de spuigaten uit, het wordt tijd dat hij uit beeld geraakt. Dat kan bijna niet want het om hem heen verzamelde rapaille wil helemaal niet weg. Bovendien stikken ze inmiddels allemaal van de poen, ze zullen dus zeker niet uit eigen beweging opstappen. Ik kan alleen maar concluderen dat we anno 2025 in een rare wereld leven, hopen op een snel einde van meerdere wereldleiders die het voor veel mensen tot een hel maken. Dat kan niet de bedoeling zijn geweest toen we eraan dachten deze wereld door te geven aan onze kinderen , kleinkinderen maar ook niet aan de migranten die hier kwamen met goede hoop op een beter leven. Zelf zit ik in mijn laatste kwartier met hartproblemen daarom zal het mijn tijd waarschijnlijk wel gaan duren. Kijkend naar talkshow hosts zoals Steven Colbert, Jimmy Kimmel en de beste wat mij betreft Jon Stewart die het fenomeen dagelijks op de hak nemen, we moeten het daarom ook niet vreemd vinden dat Donald T ze z s m van de buis af wil hebben. Hilarisch is het wel. Als ik dan weer zie hoe Putin Europa helemaal klem heeft en altijd bombardeert op onschuldige slachtoffers. Terwijl de Oekraïners steeds maar weer proberen de toelevering lam te leggen maar nooit op mensen schieten, hoe onrechtvaardig wil je het hebben. Als er ooit iemand van bovenaf heeft staan te kijken en de macht heeft om er iets aan te doen mag je toch vaststellen dat hij het er stevig bij heeft laten zitten.
De rust die uitgaat van regen is voor de merel in de Moerbei, een extra belasting. Ze zit met samengeknepen billen en uitgespreide vleugels haar eieren warm te houden, nieuw leven is in aantocht. Onder haar kijken de gouden vissen nieuwsgierig omhoog naar de welvende grens tussen leven of niet. Geen maaltijd op het wateroppervlak, slechts spetterende regendruppels een kring vormend tot aan de leliebladeren die rusten op het water. Een witte lelie torent hoog boven de bladeren uit, de vijver is te klein. De zwoegende waterpomp heeft het net begeven, ze was al in haar laatste levensfase. Zuurstof wordt node gemist. Langzaam wordt het droger, ze moet nu het nest verlaten voor een degelijke maaltijd, nu het nog kan. Dat in tegenstelling tot moeder koolmees aan de overkant in haar hokje net onder de dakrand ze heeft veel moeite om haar jonge kroost onder haar te houden. Er heerst een Vlaamse gaai ook net moeder die ook voor haar keuters smakelijke hapjes probeert te scoren en een jonge koolmees gaat er wel in bij haar gezin. Opeens word ik terwijl ik dit schrijf ruw gestoord door een afgrijselijk geluid, zie nog net dat er een jong koolmeesje is ontsnapt en flink fladderend probeert ze te ontkomen en te laten zien dat ze echt wel kan vliegen. Ik haast me naar buiten en terwijl ik de buitendeur opendoe neemt ik een veger die daar stond mee, ben ik te laat of kan ik haar nog redden? Helaas moeder natuur laat zich niet sturen. De een zijn brood is de ander zijn dood.
Ik ben een lichtbruine teckel, kanninchen-teckel wel te verstaan, type teef, geboren op 29 november 2015. Mensen ervaren mij als sociaal, onder soortgenoten doe ik me voor als a-sociaal ik moet er niets van hebben. Als mijn baasje en mijn vrouwtje op vakantie gaan mag ik altijd mee. Behalve als ze lang wegblijven en ver gaan reizen moet ik naar een kennel en daar heb ik een gruwelijke hekel aan, gelukkig is dat de laatste tijd niet vaak voorgekomen. Mijn verhaal gaat over die keer 2016 dat het baasje het vrouwtje heeft overgehaald om toch vooral naar The Floating Piers (lago di Iseo Italie) te gaan, van de Bulgaarse kunstenaar Christo (1935-2020) bekend van zijn inpakkunst over de hele wereld, Hij pakt alles in, gebouwen en bruggen het was vooral erg kostbaar en spectaculair. Dit keer was hij hier in Italië bezig met dit fantastisch project, vroeger deed hij dat met zijn vrouw ook kunstenaar Jean Claude (1962-2009), zij hield zich ook bezig met het verkrijgen van de vergunningen en het inpak-materiaal. Tja je kunt niet zomaar b v Pont Neuf in Parijs of Der Reichstag in Berlijn gaan inpakken. Het vond plaats in 2016. Er was veel belangstelling en ik keek met mijn geringe grootte tegen duizenden blote benen aan, wij waren op vakantie in Verona waar het baasje een perfecte agricultuur had geboekt. Het lag op een berg. Met een prachtig uitzicht op de rivier de Adige die door het mooie Verona kronkelt, het water stond hoog en spoedde zich wild door de stad. Van daaruit rijden we naar allerlei richtingen die dag vrijdag 01juli 2016 vertrokken we vroeg rond 09:00 uur naar Bergamo toen het baasje onderweg het idee kreeg om naar het Lago di Iseo te gaan we zouden er langs komen. Als we er niet heen zouden gaan kregen we vast spijt. Het werd steeds drukker onderweg. Later hoorden en lazen we dat we onderdeel uitmaakten van 1,3 miljoen bezoekers in slechts 16 dagen Zo’n 65000 man/vrouw per dag. Het baasje heeft wat foto’s ervan genomen. Het was een fantastisch gezicht. Eerst werden we naar een grasveld gedirigeerd wat als parkeerterrein werd gebruikt, waarna we met een gratis pendelbus werden vervoerd naar een ongeveer 6 kilometer verder gelegen beginpunt. Vanaf daar moesten we in de rij gaan staan met mij op de arm van het baasje. Daar zagen we de kanarie-gele pier liggen en waagden we de oversteek naar het eiland waar wat aristocraten woonden. De afstand naar het eiland ongeveer 200 meter. De totale afstand was 3 kilometer lang. De Piers bestonden uit zo’n 200.000 plastic kubussen, aan elkaar bevestigd, met daarna een enorme hoeveelheid geel tapijt aan elkaar gestickt. Kosten van de aanleg ongeveer 19 miljoen dollars betaalt door Christo zelf, met de verkoop van zijn kunstwerken. Het eerste project zonder zijn vrouw die 2009 is gestorven.
Terwijl we er over liepen waren de medewerkers van Christo nog volop aan het werken om het geheel drijvende te houden. Even later zagen we een boot langszij komen waarop de kunstenaar zelf stond te wuiven. We bemachtigden een tafeltje om zowaar cappuccino te kunnen drinken met wat lekkers want mijn baasje vergeet mij nooit. Nadat we hiermee ongeveer een halve dag kwijt waren moesten we weer terug naar het parkeerterrein met dezelfde bus in de hoop dat we daar weer werden afgezet. Uiteindelijk kwamen we daaraan en reden weer twee uur in onze auto terug naar San Mattia. Een enerverende dag.
Een Lente verhaal
De rust die uitgaat van regen is voor de merel in de Moerbei, een extra belasting. Ze zit met samengeknepen billen en uitgespreide vleugels haar eieren warm te houden, nieuw leven is in aantocht. Onder haar kijken de gouden vissen nieuwsgierig omhoog naar de welvende grens tussen leven of niet. Geen maaltijd op het wateroppervlak, slechts spetterende regendruppels een kring vormend tot aan de leliebladeren die rusten op het water. Een witte lelie torent hoog boven de bladeren uit, de vijver is te klein. De zwoegende waterpomp heeft het net begeven, ze was al in haar laatste levensfase. Zuurstof wordt node gemist. Langzaam wordt het droger, ze moet nu het nest verlaten voor een degelijke maaltijd, nu het nog kan. Dat in tegenstelling tot moeder koolmees aan de overkant in haar hokje net onder de dakrand ze heeft veel moeite om haar jonge kroost onder haar te houden. Er heerst een Vlaamse gaai ook net moeder die ook voor haar keuters smakelijke hapjes probeert te scoren en een jonge koolmees gaat er wel in bij haar gezin. Opeens word ik terwijl ik dit schrijf ruw gestoord door een afgrijselijk geluid, zie nog net dat er een jong koolmeesje is ontsnapt en flink fladderend probeert ze te ontkomen en te laten zien dat ze echt wel kan vliegen. Ik haast me naar buiten en terwijl ik de buitendeur opendoe neemt ik een veger die daar stond mee, ben ik te laat of kan ik haar nog redden? Helaas moeder natuur laat zich niet sturen. De een zijn brood is de ander zijn dood.
Vrijdag 08 november 2024. Sinds 3 weken heb ik me als ondersteuner bij werkvloer taal aan gemeld. Wat betekent dat? Een maal per week bij werkvloer taal in de pastoor Petersstraat op de 9 e verdieping lerarenkamer waar mij wordt verteld wat we die dag gaan doen. Meestal zit ik dan met Anne Marie de leerkracht die zich heeft voorbereid om een twintigtal migranten het Nederlands bij te brengen. We doen dat met veel plezier en lachen best regelmatig. Hiermee wordt duidelijk dat ik dit doe als vrijwilliger. Ik ontmoet nu mensen uit Syrie, Oeganda, Turkije en de meeste zijn heel gezellig.
Vanaf september 2025 ondersteun ik Marielle M docent voor examentraining. het aantal leerlingen zijn er minder maar zeker bekwaam, Er zijn de nodige examenkandidaten die al voor verschillende onderdelen zijn geslaagd. We hebben het over lezen, schrijven, spreken, luisteren. We oefenen met de examenstof tot ze moe naar huis gaan.
Hij wilde nu de op omvallen staande en collega bank de Credit Suisse in Zwitserland over nemen. Hij dacht een koopje te doen en wilde maar liefst 1 miljard betalen De Zwitser is niet zo gek als de Nederlander ze eisten een beter bod en ook de Zwitserse overheid vond dat wat weinig ze ging ervoor liggen. Nu een paar dagen later zie ik dat de kogel door de kerk is het voor 3 miljard. De geschiedenis herhaalt zich Destijds, zie eerder in deze blog, was mijnheer ook ontevreden over zijn salaris hij kreeg 1.75 miljoen maar moest 3 miljoen hebben dat vond de ING-rekeninghouder wat al te gortig, gelukkig voor hem redde UBS hem toen. Zelfs nu nog wordt er in FD nog aan gerefereerd. Intussen was hij in Nederland in het verdomhoekje geplaatst en ging het hier ineens over de B B B beweging i.p.v over zijn vriendjes bij de V V D. Het moet in Huize Hamers toch ook gedacht zijn ‘we zijn bijtijds vertrokken.’
Nee, het is geen kat het was gewoon een hele lieve zachtaardige man, zoon en een opa met een geweldig gevoel voor humor, je kon echt met hem lachen. Voorbeelden heb ik niet paraat. Wat valt er meer over hem te zeggen, o ja net zo schraal als ik. Hij stond altijd klaar om een ander te helpen ongeacht waarmee. Waardoor hij natuurlijk altijd het ongeluk over zichzelf afriep. Je mag jezelf gelukkig prijzen als je iemand zoals hij in je familie hebt. Dat is nu eenmaal het leven, de mens zit vreemd in elkaar. Al kun je nog zo goed voetballen je zult bij de trainer in een goed blaadje moeten staan, anders kan je het schudden.
Ik wil u graag weer eens een Kerstkaart sturen om u te groeten en een Kerstwens uit te brengen. Misschien ook wel omdat voor mij belangrijk is middels deze kaart contact met ons verleden te hebben en omdat Josje het vroeg. Even een reminder over wie u eigenlijk was, In mijn ogen was u iemand die zich nooit verwaand gedroeg of zich op de borst sloeg van kijk mij eens eventjes interessant doen, zou zich altijd in de schaduwzijde zetten proberen onzichtbaar te zijn, mocht dat iemand opvallen en u wel in de spotlights willen zetten sloeg u dicht, een kleur krijgen, niet uit zijn woorden kunnen komen en het ergste van alles u zou zich schamen! Wat dat betreft lijken we wel heel erg op elkaar pa. Dat is iets wat vandaag de dag een unicum is. We leven nu in een tijd waarin je jezelf beter moet wanen dan je bent, ik verwijs hier naar de socials. U bent nog uit de tijd van de houten gulden. In uw tijd liepen de vissen nog op het land. Er werd je ook steeds voorgehouden dat spreken zilver was en zwijgen goud, uw familie kwam uit Oosterhout en toen had Philips mensen nodig uit het hele land Dus trok iedereen met veel kinderen en weinig geld naar Eindhoven, kortom Armoei troef! In het begin was het een karig bestaan. Met de nodige avondstudies heeft u er toch nog wat van gemaakt uiteindelijk werd u baas van ongeveer 100 medewerkers bij de P T T.
Ik mis u nog elke dag, of zoals Stef Bos het zo treffend zong in zijn veelgeprezen lied ‘papa ik lijk steeds meer op jou’ hoewel ik me nog best jong voel beginnen ook voor mijn de jaren te tellen. Quanti anni ai? Italiaans voor hoeveel jaren tel jij? Ik ben nu al ouder dan u ooit werd.
Toch krijg steeds vaker de behoefte het een en ander met u te bespreken, dat kan van alles zijn, politiek of voetbal en b.v. zaken die in eerste instantie niet belangrijk lijken. Vroeger deden we dit weliswaar ook niet vaak maar ik ben veranderd. U kon altijd zo lekker nuchter reageren, op een manier waardoor ik niets meer vroeg, het was ineens overbodig geworden.
Vroeger was stemmen gemakkelijk, we kozen achteloos voor de KVP omdat het zo hoorde de kerk had nog een machtige stem, het katholieke geloof betekende De katholieke Volks Partij, nu heet het, het CDA, het heeft geen enkele aanwijsbare verbetering gebracht, wees gerust de tijd van moeten is allang voorbij, met een gevorderde leeftijd komt ook keuzevrijheid. Met de hoeveelheid partijen van nu is het zeker net zo moeilijk kiezen. Als we nu kiezen dan noemen we het strategisch of economisch. Rechts zit in mijn DNA.
Iets anders, tegenwoordig wonen we precies tegenover uw ouderlijk huis waar uw vader met Oma Boekema woonden op de Frederiklaan vlak bij jouw cluppie P. S.V. waar je jarenlang een vaste plaats op de tribune had, net achter de trainers en spelersbank. God wat genieten we vandaag vaak van de beste trainer die we ooit hebben gehad, hij zet alle spelers daar waar ze het meest nodig zijn. Dat is ook een kwaliteit.
Ik wil het ook graag hebben over Kerstmis, dat gezellige feest waar wij vroeger zo naar uit keken met de nog koude winters met sneeuwhopen tot wel 1,5 meter hoog voor onze deur. Waardoor we altijd wel met sneeuwschuivers aan de gang waren en je het nog een plicht vond om voor je buren het trottoir schoon te houden zodat er zich geen ongelukken voor deden. In gedachte ga ik terug naar de Herderstraat 9 waar we woonden in een ‘Meekrietje’ un wat?? Hoor ik, ja een Meekrietje het leek van buiten best klein maar nu zou je er een vermogen voor betalen en dan die geweldige tuin van wel 40 meter met fruitbomen, kroezelstruiken en natuurlijk pruimen, aardbeien en meer van die lekkernijen waar je nu de hoofdprijs voor betaald. Trouwens geen hond wist wat ik bedoelde met Meekrietje. Ik heb het opgezocht tegenwoordig blijft niets meer verborgen je kunt op het internet echt alles opzoeken. Een kleine uiteenzetting.
Aan het einde van de oorlog had het geweld zijn sporen in Brabant nagelaten. De woningnood die door de verwoesting was ontstaan werd opgevangen met de zogenaamde Maycrete woningen.
De levensduur van de Maycrete woningen werd geschat op hooguit een jaar of tien. Her en der staan in Brabant nog altijd enkele van de noodwoningen overeind, waarmee men in de magere jaren na de Tweede Wereldoorlog het tekort aan woonruimte te lijf ging. Sterker nog, in Breda zijn een paar ervan op de gemeentelijke monumentenlijst geplaatst als een gedenkteken voor de periode van wederopbouw.
De naam van de woningen was een samentrekking van de naam van de architect, de Amerikaan Bernhard Maybeck (1862-1957), en het materiaal waaruit ze bestonden, beton ofwel concrete. In Brabant werden er enkele honderden gebouwd, behalve in Breda onder meer in Oss, Waalwijk, Eindhoven, Tilburg en Den Bosch. Wat ze misten aan comfort werd goedgemaakt door de lage huur en de vaak ruime ligging. Geen wonder daarom dat sloopplannen van woningbouwverenigingen steevast verzet opriepen.
Maycrete woning in Oss. (Foto: Peternederkoorn, 2006, Wikimedia Commons)
Zo kwam ik erachter dat die huisjes waren ontworpen voor de behoeftigen, wat door de brabanders werd verbasterd naar ‘meekrietje.’ Alles beter dan Ter Apel zeggen we nu. Ze staan ook in Nijmegen, Tilburg en Breda, ze werden gebouwd omdat er een enorme woningnood was net zoals nu, en Philips groeide enorm je zou kunnen zeggen een migratiestroom alleen dan uit hetzelfde land.
Ook denk ik vaak aan de Kerstdis nadat we in de Lambertuskerk aan de Hoogstraat naar de nachtmis waren geweest zoals een goed katholiek dat betaamd. Ons ma had uren lang een konijn in een pan met laurierblaadjes staan te koken, waarna het vlees zo gaar was dat het van de botten viel van enige hulp wilde ze niets horen we het gezin bestond toch echt uit drie dochters en een zoon. Ik weet nog goed dat ons ma zich stiekem via de achterdeur de tuin insloop om in het schuurtje de voorbereidingen te treffen voor hetgeen later op ons bord lag. Wij waren weliswaar de mannen, ik was een knulletje en ons ma de held om dat konijn om zeep te helpen. Ze mepte dat beestje gewoon achter zijn oren .Op sloffen schuifelde ik voorzichtig naar het schuurtje om te kijken door het venster hoe ze het konijn van zijn jas ontdeed. In het schemerlicht van een iel lempke stond ze daar te hannesen, wij waren allang blij dat zij dat deed zodat wij dat klote karweitje niet hoefden te klaren. Nu moet ik zeggen dat wij ons pa en ik zo’n sentimenteel DNA hadden dat we er ook niet toe in staat waren. Lekker smikkelen in midden van de nacht. Dat dan weer wel. Dat konijn had notabene een jaar lang in een kooitje gezeten tegen de schuur, volgens mij gebeurde dat bij veel gezinnen ik hoor nog dat deuntje van Yoep van het Hek, “En ik had het hok toch dicht gedaan!! Zoals ik elke avond deed” Het begon pas echt leuk te worden met het tweede couplet toen 2 e Kerstdag 1961 aanbrak, in het liedje. Elke Kerst is het weer een hit. Mijn beste pa ik herinner me dat u een sterk geloof had, ik weet niet meer wat te geloven, dus weet ik niet of we elkaar nog treffen. De tijd dat dit misschien toch gaat gebeuren kan nooit lang meer duren, ik zit ook al in mijn laatste kwartier van mijn leven. Tot slot Pa, ik hoop dat we elkaar gauw in de armen mogen sluiten. Zalig Kerstfeest.
Hij moest iets, de Bugatti Ciron was reeds besteld zo ambitieus is hij wel, om te denken dat hij overal mee weg komt. Het is al even bekend Ralph zal zich moeten verantwoorden bij de rechter. Zoals een oud Nederlands spreekwoord zegt Boontje… Piet Lakerman kon natuurlijk ook niet verkroppen dat “Der Ralph” er wel mee weg zou komen. Ik zeg; ‘Goed gedaan Piet’. Of dit met een sisser af gaat lopen weten we nog niet, de toekomst zal het leren. Trouw schreef in niet mis te verstane woorden Historisch en Kantelpunt, meestal komt een topman ermee weg. Intussen is zijn salaris wel bovenmatig en kan hij een tikje verdragen. Omdat ik zelf deel uitmaakte van het personeel destijds vind ik het bijzonder interessant om te volgen. Mij lijkt het gewoon fraude. Ik ben benieuwd of geld alleen genoeg in staat is hem uit het gevang te houden. Als je dan ook nog eens weet dat deze geldwolf een klein Bernhardje is v w b vastgoed hoef je met hem geen medelijden te hebben.
Wie had dit nu verwacht een lente zo warm en zo droog en zoveel sterfgevallen door een griepachtige uitbraak die de longen wel heel erg aantast. Wat me het meest is bijgebleven is toch wel de medemenselijke warmte voor de verpleging van ziekenhuizen tot verpleegtehuizen.
Ik dacht even komt het toch nog goed maar direct daarna zie je weer de onverschilligheid t.o.v. de 1,5 meter regel die toch echt belangrijk is tegen de verspreiding van deze onaangename ziekte.
Wat een plezier als je rond een kampvuur mensen liedjes kan laten meezingen als je zelf de gitaar bespeeld.
Ik ben maar weer eens begonnen nu met een online-cursus de reacties zijn erg hoopvol en ik heb nog geen noot gespeeld maar ben vastbesloten om hier verandering in te brengen.
Heet nieuws was het, om de CEO van de ING een opslag van 50% aan te bieden. Van net geen 2 naar bijna 3 miljoen per jaar, de verontwaardiging was enorm. Inmiddels zijn we enige tijd verder, is het voorstel ingetrokken en de storm geluwd. Elke zich serieus nemende columnist had er wel een mening over. Ralph, doet me denken aan Alf, die onzinnige Amerikaanse tv serie uit de jaren tachtig over een buitenaards wezen, wars van elke werkelijkheid. Bij ING zijn ze trouwens sowieso niet bijster goochem, als je meerdere keren in dit soort voorstellen trapt, de historie van de bank ging hen daarin voor. Het voorstel komt natuurlijk gewoon van ING opperhoofd Ralph Hamers zelf. Als een verwend kind mepte hij de hamer op het blok in de bestuursvergadering en riep; “Zeg jongens, weten jullie eigenlijk wel dat ik hier voor spek en bonen zit te werken? Een gemiddelde voetbalidioot verdient meer dan ik. Wat gaan jullie hieraan doen?” Vervolgens lanceerde Jeroen van der Veer namens de Raad van Bestuur het bekritiseerde voorstel. Als reden gaf hij op, Ralph zou Eredivisie zijn met een Jupiler-league salaris! Hilarisch, je lacht je toch dood.
Het beste verhaal wat ik hierover las komt uit de Volkskrant. Daar werd de zaak door een voetbal brilletje bekeken.“Who the f… is Ralph Hamers? Het gaat om amper 3 miljoen!” zei Christiano Ronaldo van Real Madrid. Bij dit soort spiegelverliefde mannen wordt een dergelijk bedrag elke maand overgemaakt. Overigens, hij weet kennelijk niet eens, dat ING via sportsponsoring vrolijk meebetaalt aan zijn riant inkomen.
Een oproep van diverse ING klanten om alle rekeningen op te zeggen, zorgde voor genoeg realiteitszin, ze kozen eieren voor hun geld. Jeroen die namens de RVB de knuppel in het hoederhok had gegooid, zei, “Sorry Ralph, het kan toch niet doorgaan, je nieuwe Bugatti Chiron zal even moeten wachten.” “Als het gaat om geld, kun je geen mens vertrouwen!” zong Henk Westbroek van “Het goede doel” in “Vriendschap is een illusie”, 1983.
Ooit maakte ik deel uit van het spel, in theater, “Het Poenschip” aan de A10. Een keer per maand moest ik komen opdraven voor een vergadering in driedelig grijs. Daar heb ik de protegé van de raad van bestuur regelmatig zien wandelen, door de gangen die uitkwamen in de immense kantoortuin. Tijdens de blauwe periode (Postbank) hebben ze hier ooit een echte leeuw losgelaten. Wat zorgde voor een indrukwekkende photo-shoot. Dat promotie filmpje zie je nog vaak ter werving van nieuwe adviseurs. Als Ralph daar liep ging er een siddering van angst door de rangen, trouwens ook als hij het podium betrad. Die info bleef de nieuwe aanwas bespaard. Hij waande zich daar een herrezen Steve Jobs, die een keynote geeft over een nieuw Apple product. Hij vond het ook prachtig om toegejuicht te worden. Allemaal geënsceneerd natuurlijk. Alle adviseurs van de producten die we verkochten, moesten in het gareel lopen. De best presterende jongens werden onder luid gejuich naar voren geroepen. Zij waren het, die de klant het best hadden belazerd en werden daarvoor rijkelijk beloond. Luxe reisjes en bonussen waren hun deel. Wat erop volgde waren de onvermijdelijke echtscheidingen van de heren leugenaars.
Toen Joris Luyendijk, NRC journalist, zijn boek “Dit kan niet waar zijn!” presenteerde kon ik niet wachten om het te lezen. Het boek gaat over het financieel centrum van London, in gedachten ging ik terug naar mijn tijd in Amsterdam, men moest eens weten. Overigens heeft dit boek wel mijn interesse voor de betrokken banken aangewakkerd, intussen heb ik er veel gelezen wat tot verbazing maar ook verwondering zorgde. Daar verandert een economische crises van 2008, het herstel, c.q. de terugbetaling van de verstrekte steun, aan de regering niets aan. De enorme graaicultuur gaat gewoon verder, daar waar het nooit heeft opgehouden. Het feit dat voormalige regeringshoofden, in hun nadagen, steeds weer belangrijke posities binnen dit soort instellingen weten te bemachtigen, zegt genoeg. Nietwaar Wim Kok en Jan Peter Balkenende? Nog een boektip ‘De duistere bank‘ van David Enrich waarin een hoofdrol voor ene Donald Trump, over het bankwezen in New York. Die stond op een gegeven moment 400 miljoen in de min, toen ze hem daarover aanspraken weigerde hij de terugbetaling.
Tafkan's blog 